Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Φουυυυ! Μακριά οι άσχημες σκέψεις!


                Christmas tree; victorian scrap; art image:     

Αφού δεν στόλισα ακόμα δένδρο είπα να σας βάλω ένα..έτοιμο!!! Κάπως έτσι μου αρέσει.με παιχνίδια και κεριά αντί για μπάλες και στη βάση του η Γέννηση!. 
Θυμάμαι στο πατρικό μου που βάζαμε κάποια στολίδια κεριά με ένα ειδικό μανταλάκι που ήταν στερεωμένο στη βάση του , μας τα είχε στείλει μία συνάδελφος της μητέρας μου που πήγε Αμερική και πάντα κάθε Χριστούγεννα μου έστελνε ένα πακέτο με παιχνίδια.
Το περίμενα πάντα με τρελή χαρά..μέχρι που  ίσως εγώ μεγάλωσα ή εκείνη βαρέθηκε..Δεν θυμάμαι ..μα για να μη μου "κοστίσει"μάλλον το πρώτο θα ήταν.
Αν θέλετε να μάθετε για τη Κλώντη είναι καλά..ο κτηνίατρος της μου είπε ότι αν ζήσει αυτό το χρόνο θα την βάλει στο βιβλίο Γκίνες!! 
-Έχει το πείσμα μου , του είπα, έχει το χάρισμα να ..επιζεί στα δύσκολα, ίσως να αγαπά πολύ τους αγαπημένους της ώστε να μη θέλει να φύγει!
Σήμερα πήγαμε στο κτήμα μας ( με τη Κλώντη βέβαια), η διάθεση μου όπως βλέπετε "ανθισμένη" σαν την τριανταφυλλιά στο κτήμα μας που ενώ τα πάντα άρχισαν να παγώνουν από τη πάχνη , με φύλλα καφετιά πια ,βγάζει ολοκόκκινα τριαντάφυλλα.!
Πήγα σαν τον..Άγιο Βασίλη βέβαια με τα στολισμένα πακετάκια μου με στολίδια και όλα τα σχετικά. Οι γείτονες μας ήρθαν μόλις μας είδαν, χάρηκαν για τη Κλώντη που ζει ακόμα, ήπιαμε τα καφεδάκια και το τσάι από το κήπο μας και άρεσαν τα δωράκια μου. Με φωνάζουν..νονά ξέρετε γιατί τους φέρνω λαμπάδες κάθε Πάσχα και στολίδια τα Χριστούγεννα!
Ο μόνος παραπονούμενος ο ..άνδρας μου γιατί λέει ότι όταν έρχομαι εγώ δεν δουλεύει λόγω ..επισκέψεων. Πάντως δούλεψε ο γκρινιάρης..μάζεψε τα κλαδεμένα κλαδιά και χάρηκε το βιβλίο που του διάβαζα δυνατά για να με ακούει!
Στο γυρισμό μία στάση στα εγγόνια και..να βρε παιδάκι μου που δεν είχα δουλειά να κάνω και έλεγα ότι τελείωσα με τα μπαζάρ...
-Γιαγιά θα μου φτιάξεις για το μπαζάρ του σχολείου μου πράγματα; Μέχρι τη Τρίτη τα θέλω!
-Αγόρι μου , Πασχάλη μου, ότι θέλεις θα σου φτιάξει η γιαγιά!
Όπως καταλαβαίνετε..ανασκουμπώνομαι!!
Φίλοι μου σας εύχομαι μία υπέροχη μέρα, πάρτε ανάσα και μετά..ξεφυσούμε και διώχνουμε κάθε άσχημη σκέψη ( σαν κι αυτές που είχα προχθές!!!!)
Αχτιδένια φιλάκια !



Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Παλεύοντας με καταστάσεις..


                   Marcello Corti - XM1718.jpg:                                  
Σκέφτηκα να σας βάζω πια μία Χριστουγεννιάτικη εικόνα από αυτές που κατά καιρούς κρατώ γιατί ξυπνούν μέσα μου εκείνο το..παιδί που σας έλεγα. Εκείνο που έκαμνε σαν τρελό και παρακαλούσε για να στολίσει το δένδρο νωρίτερα.
Δεν ξέρω αν τελικά στολίσω φέτος, περνάω όπως σας είπα μία δύσκολη φάση και το μόνο που με "δένει" με τις γιορτές είναι το εργαστήρι μου που είναι πλημμυρισμένο από χρώμα και κορδέλες, υλικά και ..σχέδια.
Σήμερα πήρα τη 3η κάρτα και αρχίζω να νοιώθω τύψεις που εγώ ακόμη δεν έστειλα κάτι. 
Όμως φανείτε επιεικείς μαζί μου γιατί με τόσα που μου συμβαίνουν το να σταθώ στο ταχυδρομείο τόση ώρα όπως στάθηκα σήμερα μου είναι φοβερά κουραστικό. Να φανταστείτε ότι πήγα στις 8 το πρωί για να μη  έχει κόσμο και πήρα το νούμερο..98!!!!!!!!!!!
Η Κλώντη "παλεύει" και πραγματικά την θαυμάζω πιστέψτε με. Το Σάββατο την πήρα μαζί μου στο τσαντάκι της στη Βεργίνα που πήγα να παραδώσω στη Πρωτοβουλία τα όσα έκανα και μετά στη Σκύδρα στη συννυφάδα μου που μας περίμενε για μεσημέρι.
 Όπως είπα στον άνδρα μου σίγουρα ήταν το τελευταίο ταξίδι της μαζί μας. Βγήκε ελάχιστες φορές από τη τσαντούλα της αυτή που κάποτε χοροπηδούσε στα χόρτα και τα λαγκάδια.
Όταν γυρίσαμε ήταν πλέον σε κακή κατάσταση , βαλάντωσα στο.. κλάμα ..και ήμασταν έτοιμη πια να την αποχαιρετίσουμε.
 Σχεδόν δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ ακόμη και ο Δημήτρης ήταν πλέον σίγουρος ότι δεν θα έβγαζε τη νύχτα. Κάποια στιγμή μου είπε όταν χωνόμουν στην αγκαλιά του να κλάψω..
- Δεν υπάρχουν πια θαύματα γι 'αυτή κορίτσι μου, μη κλαις να είσαι έτοιμη. 
-Το ξέρω και είμαι..έτοιμη..άσε με να κλάψω..
Το πρωί το..θαύμα Κλώντη όμως πεισματικά μας απέδειξε ότι η λέξη "πολεμίστρια¨της αξίζει δικαιωματικά. Να φανταστείτε ότι ο άνδρας μου δεν έφυγε στο κτήμα νωρίς το πρωί για να την "πάρει"  μαζί του ...Σκεφτήκαμε ακόμη και να μη βάλουμε την ινσουλίνη αφού ήταν σχεδόν αναίσθητη ...όμως την έκανα τελικά...
Και ξάφνου εκεί που πίναμε το καφέ μας βλέπουμε τη κουβερτούλα της να ανασηκώνεται και να έρχεται κοντά μας κοιτώντας μας στα μάτια.
-Εκείνο το..δεν υπάρχουν πια θαύματα..το επιμένεις ακόμη; του λέω..
Έφαγε έστω και λίγο, βγήκε στο μπαλκόνι και γάβγισε στη..γειτόνισσα που μιλούσε με μία άλλη ..κι εμείς την κοιτάζαμε και δεν το πιστεύαμε.
Βέβαια δεν τρέφω  ελπίδες γιατί δυστυχώς είναι καρκίνος και δεν έχουμε ελπίδες , όμως θαυμάζω αυτή τη δύναμη που έχει μέσα της και που αφήνει κατάπληκτο ακόμη και το γιατρό.. Έχει μείνει μία..σκιά φίλοι μου, ευτυχώς δεν πονάει, δυστυχώς τρώει ελάχιστα και αυτό με ειδική ένεση τροφής όμως..πεισματικά στέκεται όρθια σε όλα αυτά  πολεμάει με τα ανίκητα...
Αυτή είναι η ..κατάσταση και ξέρω ότι ίσως μερικοί θα πείτε ότι κάνω φθορά στον εαυτό μου με όλα αυτά.. Ναι ..την κάνω..μα δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς..δεν θα εγκατέλειπα ποτέ κάποιον που αγαπώ, θα έκανα τα πάντα έστω και εις βάρους μου .
Γι' αυτό συγχωρείστε με που φέτος δεν έστειλα ακόμη κάρτες αν και από..σχέδια είχα πολλά. Οι διάφορες καταστάσεις αλλάζουν τα "θέλω" μας και τα " όσα μπορώ" παίρνουν τη πρώτη θέση.
Σας εύχομαι μία καλή εβδομάδα με πραγματική αγάπη για σας.
Αχτιδένια Φιλάκια!


Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Όταν είσαι στις..μαύρες!


Μία δύσκολη μέρα σήμερα φίλοι μου σε πολλές πλευρές της. Η Κλώντη κρατιέται  στη ζωή από χθες με δυσκολία και μόνο οι καθημερινές 4 ενέσεις του γιατρού κάθε πρωί και ο ορός μαζί με το..πείσμα της να "μείνει" κάνουν τα ματάκια της να μας κοιτούν  και τη γλωσσίτσα της να μου γλύφουν τα χέρια. Είμαι χάλια..δεν θα πω ψέμματα..
Μετά ο οδοντίατρος στις 12-30 που δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις μέρες και η ένεση του που μου προκάλεσε μία κρίση στη Πάρκινσον και τη πίεση μου στα ύψη.
Πάει..πέρασε..είπαμε..δεν γονατίζουμε..προχωρούμε..
Όταν περνάς τέτοια ζεις τη κάθε στιγμή ..χαίρεσαι που η Κλώντη σηκώθηκε μόνη της και ήπιε νερό, που δεν θυμάσαι που έβαλες πάλι τις μπαταρίες για το τηλεκοντρόλ..που έκαψες το ρύζι γιατί ξεχάστηκες στη ζωγραφική..που ανακάλυψες σε ένα συρτάρι παλιές φωτογραφίες!
Είναι η μητέρα μου στο κέντρο..νεαρή γιατρός τότε στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος , το σημερινό Παπανικολάου....πριν 54 χρόνια η φωτογραφία .Χριστούγεννα, η μητέρα μου εφημέρευε και έβγαλε αυτή τη φωτογραφία με τις νοσοκόμες της .


Πολλές θύμησες και πολλή συγκίνηση..βλέπετε η μητέρα μας μας μαθαίνει πολλά μα δεν μας μαθαίνει πως να ζούμε ..χωρίς αυτήν!
Αχτιδένια φιλάκια!

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Η φίλη μου η Ιουλία!


Καλημέρα φίλοι μου, ακόμη αρρωστούλα, με τη Κλώντη πάλι άσχημα, παλεύω με ότι θέλω σαν την στρουθοκάμηλο να αποφύγω. Έτσι βρίσκω διέξοδο στο εργαστήρι, σε "βολτίτσες" σε εικόνες που χαζεύω στο fb. 
Η φίλη μου η Ιουλία ήταν από τις πρώτες που γνώρισα εδώ στο διαδίκτυο το 2010. 
Η γνωριμία μας έγινε απλά με ένα μέιλ και ένα χρόνο μετά δέχθηκα τη πρόταση της να την επισκεφτώ στη Κρήτη και να γνωριστούμε από κοντά. Πάντα λέω ότι τα πάντα βασίζονται στη..Χημεία που στο σχολείο μισούσα!! Την αγάπησα, με αγάπησε και έγινε κάτι σαν..αδελφή.
Ένας εξαίρετος , μοναδικός άνθρωπος, διδασκάλισσα σε σύνταξη πλέον, χήρα του αρχαιολόγου Παπαδάκη με καμάρι είδα αίθουσα με το όνομα του στο μουσείο και βιβλία του που δώρισε τα δικαιώματα στο κράτος. 
Η Ιουλία μας χάρισε μία υπέροχη εβδομάδα στη Κρήτη, με γνώρισε με πολλές φίλες και έτσι..μέσα σε αυτή τη χημεία αγάπης που σας είπα δύο "ξένοι" άνθρωποι έγιναν "ένα¨"και είναι πλέον ανάγκη για μας να μιλάμε στο τηλέφωνο και να αδειάζουμε τα προβλήματα μας καταλήγοντας στο "Δόξα το Θεό"


Γυρίζοντας από εκείνο το ταξίδι άλλαξε η ζωή μου, έμαθα ότι είχα Πάρκινσον και μετά μία αλλαγή στην οικογένεια στα παιδιά μου που με βύθισε ακόμα περισσότερο στο "γονάτισμα".Όμως ..σηκώθηκα, και στάθηκα όρθια σε κάθε "τέρας" γιατί είναι θαρρείς μέσα στη φύση μου να το κάνω.
Η φίλη μου η Ιουλία είναι ακούραστη, έφαγα εκεί τους πιο υπέροχους λουκουμάδες που δοκίμασα τη..ζωή μου, με προζύμι δικό της και στο μόνο που διαφέρουμε είναι ότι είμαι κρουλιάρα και εκείνη..Χειμερινή κολυμβήτρια!!! Όταν μου λέει στο τηλέφωνο με εκείνη την υπέροχη Κρητική προφορά της:
-Γιωργία μου..είμαι στη θάλασσα και κάνω βουτιές!! 
Με σκοτώνει κι εγώ τρέχω στο καλοριφέρ και του κάνω αγαπούλες!!!
Ακούραστη, και όρθια στις δυσκολίες ..σαν κι εμένα βρίσκει πάντα διέξοδο σε δημιουργία.Λογοτεχνία (γράφει) και..απίστευτη η νέα της ασχολία ..Αργαλειό!!Ένα δωμάτιο στο σπίτι της , ένας παλιός αργαλειός , επιμονή και αγάπη για δημιουργία.


Η λέξη εκτίμηση είναι λίγη..θαυμασμός μεγάλος στη φίλη..στον Άνθρωπο.
Χθες λοιπόν στο fb είδα μία "ανάρτηση "της όπως τις λέει  χαμογέλασα πάλι με το τρυφερό πλάσμα  που κρύβει πάντα μέσα της και θέλησα να σας πω για τη..φίλη μου την Ιουλία που είναι μία από τις 3 φίλες καρδιάς που έχω μαζί με τη Μαιρούλα και τη Μαρία .
Μία ιστορία φίλοι μου, ένα παραμύθι..μία τρυφερή υπόδειξη ..



                ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΚΑΙ Η ΕΛΙΑ

Μια φορά δίπλα σε μια ελιά είχε φυτρώσει ένα καλάμι.
Η ελιά ήταν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο με πολλά κλαδιά που
κρατούσαν τα φύλλα τους όλη τη χρονιά και κάθε δυο χρόνια,
έγερναν από το βάρος του καρπού.
Το καλάμι πάλι ήτανε ψηλόλιγνο με καταπράσινα στενόμακρα φύλλα, με ωραιότατα παράξενα λουλούδια που έμοιαζαν με τσαμπιά κι είχανε το σχήμα του αδραχτιού.
Η ελιά καυχιόταν ολοένα:
-Τι είσαι συ μπροστά μου; έλεγε στο καλάμι.
Εγώ είμαι ένα δέντρο μεγάλο, δυνατό, ευλογημένο. Οι άνθρωποι με λατρεύουν γιατί τους δίνω τις ελιές και το λάδι μου, τους δίνω ξερόκλαδα για να ζεσταίνονται, τους δίνω ξύλα για να φτιάχνουν ακριβά έπιπλα. Είμαι μεγάλη, ψηλή, γερή και συ είσαι ένα αδύναμο πραγματάκι που λυγίζεις μπροστά σ’ όλους τους ανέμους και τους προσκυνάς. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έχεις την τόλμη να φυτρώνεις πλάι μου.
Το καημένο το καλάμι που ήταν από φυσικού του ντροπαλό, τ’ άκουγε όλα αυτά και δεν έλεγε τίποτα κι ούτε και θύμωνε γιατί αυτό δεν είχε να καυχηθεί για τίποτα.
Ήρθε ένας χειμώνας όμως βαρύς κι άρχισε να φυσάει ένας αέρας δαιμονισμένος, που χτυπούσε με μανία την ελιά ώσπου στο τέλος την ξερίζωσε.
Το καλάμι, με το πρώτο φύσημα του ανέμου, έγειρε, λυγερό όπως ήτανε, προς το νερό κι έτσι ο άνεμος περνούσε από πάνω του χωρίς να το πειράξει.
Κι όταν η καταιγίδα σταμάτησε κι ο άνεμος έπαψε να φυσάει,
η ελιά απόμεινε πεσμένη στο χώμα και το καλάμι σηκώθηκε
πάλι όρθιο και λυγερό, όπως και πριν.
Βλέπετε, το καλάμι ήξερε να υποχωρεί εκεί που ένιωθε ότι δεν είχε δύναμη ν’ αντισταθεί, ενώ η ελιά πλήρωσε με τη ζωή της την υπερηφάνειά της.

Πολύ διακτικό το παραμύθι.
Σπουδαία αρετή η ταπεινότητα.
Η υπερηφάνεια είναι επικίνδυνη. Μας το επιβεβαιώνουν και οι παροιμίες:
Όποιος περηφανεύεται, γρήγορα ταπεινώνεται.
Όποιος ψηλώνεται, πέφτει και σκοτώνεται.

Ξέρω ότι μάλλον σας κούρασα, λέω πάντα ότι σκέπτομαι..όμως όταν αγαπώ κάποιος τόσο πολύ ώστε να τον βάλω στη καρδιά μου θέλω να το εκφράσω με όποιο τρόπο μπορώ. 
Τη Μαιρούλα την ..αγκαλιάζω,την έχω δίπλα μου.. τη Μαρία της τηλεφωνώ , την Ιουλία είναι λες και την έχω δίπλα μου και της τα λέω , εκεί στη γωνιά μας στη Κρήτη που λατρεύω..
Σας εύχομαι μία καλή μέρα φίλοι μου .
Αχτιδένια φιλάκια!

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Μου μύρισαν πλέον για τα καλά τα Χριστούγεννα!


Άρχισε να με επηρεάζει η Χριστουγεννιάτικη αύρα που υπάρχει πλέον παντού και μέχρι τώρα τη κρατούσα ερμητικά κλειστά μέσα στο εργαστήρι μου.
Αυτές τις μέρες είμαι αρρωστούλα, ξέρετε όλα τα σχετικά με ένα κρυολόγημα που για μένα πια είναι επιβαρυντικό.
 Παρόλα αυτά δεν ξεχνώ να συνεχίζω να φτιάχνω , να ζωγραφίζω πράγματα για το επόμενο σκοπό μου. Φτιάχνω ότι σκέπτομαι  αν και το συνάχι με κάνει να μη βλέπω και καλά και..να τα χαρτομάντιλα..και να η ζεστή Λουίζα δίπλα μου..και να η Κλώντη που κι αυτή είναι πάλι σαν κι εμένα αρρωστούλα.
Η διάθεση μου πάντως πεσμένη μα της δίνω μία..σπρωξιά να πάει παρά πέρα και πεισματικά συνεχίζω γιατί όταν δημιουργούμε ήμαστε ζωντανοί.
Άρχισε και το κρύο να γίνεται πιο αισθητό κι εγώ η κρυουλιάρα αρχίζω να θυμάμαι όλο και πιο πολύ τις εποχές που η Θεσσαλονίκη μας  ξυπνούσε με χιόνια πρωί πρωί! Άλλες εποχές φίλοι μου, τα παπλώματα βαριά από βαμβάκι μας κρατούσαν μέσα τους και δεν θέλαμε να σηκωθούμε.
 Θυμάμαι ότι το σχολικό μου αυτοκίνητο περνούσε στις 7.15 από κάτω από το σπίτι μου κι εγώ έπρεπε να ξυπνήσω από τις ..6 για να ντυθώ, να ετοιμάσω τη τσάντα μου , να πιω ένα γάλα και το κουλούρι στο χέρι που ο καλός μου μπαμπάς πήγαινε στο φούρνο και μου το αγόραζε μαζί με το ψωμί πριν φύγει στη δουλειά του..
Τα μαθήματα άρχιζαν στις 8.15 και μέσα στο σχολικό διαβάζαμε όλοι τις επαναλήψεις των πρώτων συνήθως μαθημάτων. 
Οι προ..Χριστουγέννων μέρες στο σχολείο ήταν ..τραγούδι για μένα γιατί οι καλόγριες με φώναζαν να ζωγραφίσω τους πίνακες και τα παράθυρα στο σχολείο και το έσκαγα από τα μαθήματα με την άδεια του..νόμου!
Σήμερα είδα και τη πρώτη Χριστουγεννιάτικη ταινία και τις..λατρεύω αυτές τις ταινίες έστω και αν τις έχω δει τις περισσότερες τις απολαμβάνω με παιδική ικανοποίηση , όταν δε ο καλός μου Δημήτρης μας φτιάχνει και ποπ κορν τότε είναι η απόλαυση μεγαλύτερη.Τις βλέπουμε μαζί και κάνουμε και..σχολιασμό..κάτι σαν..Μαπετ Σού ήμαστε φίλοι μου οι...σιτεμένοι!
Στο τέλος της εβδομάδος θα πάμε στη Βεργίνα για να παραδώσω τα όσα έκανα για τη Πρωτοβουλία για το Παιδί και να κάνω και τη βολτίτσα μου στη Σκύδρα στην συννυφάδα μου.
Βέβαια ..Θεού και καιρού θέλοντος!!!
Σας εύχομαι μία καλή υπόλοιπη εβδομάδα φίλοι μου.
Αχτιδένια φιλάκια!

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Φωτογραφίες!!!

Η μέρα των γενεθλίων του Κωνσταντίνου έκλεισε για μας χθες το βραδάκι φόντο ένα σωρό παιδάκια που ευτυχώς την περισσότερη ώρα ήταν στο επάνω πάτωμα γιορτάζοντας με το δικό τους θορυβώδες τρόπο! 
Ο παππούς Δημήτρης  ξεκίνησε τις δύο πίτες που "έταξε" και παρά το μπουφέ με τις..κις λωρέν και τα ..παράξενα της κόρης μας η αλήθεια είναι ότι έκλεψαν τη παράσταση.





Δυστυχώς εγώ έτσι ξαφνικά αρρώστησα με ρίγος και συνάχι , λίγο πίεση..λίγο από όλα.."χαπακώθηκα" ..μου πέρασε από το μυαλό να μείνω σπίτι μα τελικά  πήγα είναι η αλήθεια γιατί..με ζητούσαν τα μικρά.και η κόρη μου. 
Ελλιπές το...φωτορεπορτάζ μου γιατί δεν έβγαλα τα γλυκά που μπήκαν μετά. 
Δύο τούρτες, μια σοκολατένια μικρή για τον εορταζόμενο και μία υπέροχη αμυγδάλου με αμαρέττο και κρέμα λεμονιού!!!Το πιο υπέροχο γλυκό της όμως ήταν οι μικροί εργολάβοι λεμονιού μπουκίτσες..Είναι αυτό που λέει ο λαός μας.."μπουκιά και συχώριο".



Χαμός στο σπίτι..φιλιά κακό..συμπεθεριά και νονές , η ανεψιά μου με τα ..τρία  της και αυτή, ο κουνιάδος και η συννυφάδα μου κι εγώ ήθελα να φορέσω το μπουφάν μου γιατί..κρύωνα!
 Δοκίμασα από τα αλμυρά μόνο αυτά γιατί ..έσκασα να δοκιμάσω αυτή τη..κις λωρέν να δω τι είναι εγώ η..παλιομοδίτσσα . 
Είχε δύο ειδών μα πήρα τη μία για να δοκιμάσω και το άλλο το παράξενο κάτι σαν..κρέπα στο φούρνο με τυριά και τυροκαυτερή λέει ..πάντως ήταν νοστιμότατο . Ζήτησα συνταγή μα μόλις άρχισε να μου τη λέει είπα:
-Άστην κόρη μου..καλύτερα να τη τρώω έτοιμη από σένα!



Ο εορταζόμενος αφού χόρεψε ποντιακά με το συμπέθερο και παππού του Κωνσταντίνο...κοιμήθηκε!!!



Τον ξυπνήσαμε για να σβήσουμε το κεράκι μας!!



Νάτην η πρώτη τούρτα!!



Ένα κεράκι!!!  Και του χρόνου μικρέ, να ήμαστε όλοι γεροί!






Με την αδελφή του που υπεραγαπάει..την φωνάζει μαμά..και εκείνη : το μωρό μου!






Λυπάμαι που δεν φωτογράφισα τη δεύτερη τούρτα ολόκληρη μα...έπιασα τη..καλλιτεχνική συζήτηση με τη συννυφάδα μου και..την έφαγα πάντως και ήταν υπέροχη. Καραμελωμένα αμύγδαλα , λικέρ αμαρέττο, κρέμα λεμονιού και μόνο που μου εξηγούσε τη συνταγή εγώ  αρρώστησα περισσότερο.



Όσο για τον άλλο το παππού κρατούσε αγκαλιά τη..κόρη τη μικρή για να τη σώσει από το μιλιούνι των παιδιών που πάλευαν ποιος θα την πάρει αγκαλιά !



Φύγαμε λίγο νωρίτερα γιατί εγώ κρύωνα και ήμουν με το μπουφάν και γιατί έπρεπε να κάνω την ινσουλίνη στη Κλώντη.
Κυριακή σήμερα, ο Δημήτρης πήγε στο κτήμα , εγώ με το..συνάχι, το βήχα και το κρύωμα μου θα τη βγάλω στο εργαστήρι μου!
Άντε και του χρόνου φίλοι μου και σας ευχαριστώ για τις τόσες ευχές!
Αχτιδένια φιλάκια!