Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Η ομορφιά της ομίχλης σε...φωτογραφίες!

Είχαμε καιρό να πάμε στο κτήμα μας και σήμερα που η καλή μου κα Στελλα θα έκανε καθαριότητα εμείς το..σκάσαμε , άλλωστε  έπρεπε να ανανεώσουμε τις κονσέρβες και τις κροκέτες του Κανέλλου μας και να πάρουμε κι εμείς λίγο από την ηρεμία που μας δίνει η γη μας.
Παράξενο όμως ξεκινήσαμε με συννεφιά όσο επισκεφτήκαμε το μαγαζί με τις ζωοτροφές, περάσαμε τη Πυλαία και το Πανόραμα και ξάφνου..ένας ήλιος δυνατός με έκανε να ψάχνω για τα γυαλιά ηλίου μου!
-Μόνο που έβαλα χοντρή μπλούζα..είπα στον άνδρα μου..
Εκεί λοιπόν στη κορυφή , λίγο πριν αρχίσει η κατηφόρα για τις λίμνες ένα άλλο τοπίο ανοίχτηκε μπροστά μας. 
Κάτι ανάμικτο από ομορφιά και νεραϊδένιο σκηνικό ταινίας.. κάτι από Πήτερ Παν που πετάει στα σύννεφα..κάτι μαγικό,  ψευδαίσθηση ανάβασης μέσα σε λευκό σύννεφο.
Άρχισε κάπως..έτσι..
-Σταμάτα..σταμάτα να βγάλω φωτογραφία..
-Που να σταθώ κορίτσι μου; Θα σε πατήσουν τα αυτοκίνητα...
Έτσι ακριβώς αρχίζει το "άσπρο όνειρο" που σκεπάζει τη μικρή Βόλβη στον Άγιο Βασίλειο.


Το φως του ήλιου δίνει στον ουρανό αυτό το απίστευτα γαλάζιο χρώμα..και η υγρασία της λίμνης τη λευκή ομίχλη που την σκεπάζει και νομίζεις ότι είναι έδαφος..



Προσέξτε κάτω  αριστερά, φαίνεται βουνό του Χορτιάτη που όπως λένε είναι ηφαίστειο .


Φίλοι μου καμία φωτογραφία δεν μπορεί να σας δώσει το θέαμα που είδα εγώ..


Στην άκρη της διαδρομής μόλις λίγα χιλιόμετρα φθάνουμε στον Άγιο Βασίλειο και τότε..το λευκό όνειρο εξαφανίζεται, ο γαλάζιος ουρανός χάθηκε και το γκρι μπήκε στα μάτια μας.


Όμως..και εδώ βρήκα ομορφιά..διαφορετική ομορφιά..παλέτα με αποχρώσεις του καφέ, του γκρι , λίγο πράσινο, λευκό..μπεζ και ελάχιστη ώχρα..


-Πότε θα φθάσουμε επιτέλους;


Φθάσαμε..η ομίχλη σκέπαζε το κτήμα μας..μα και πάλι ήταν ομορφιά στα μάτια μου..ακόμη και εδώ..


Σομπίτσα..κεντηματάκι..πότε πότε το κινητό για κουβεντούλα, η γειτόνισσα που ήρθε να μας δει και να μας φέρει αυγουλάκια από τις κοτούλες της..περάσαμε μία όμορφη μέρα , μία ήρεμη μέρα..
Ας σας δείξω και κάτι σε..χρώμα..οι υπόλοιποι δίσκοι έτοιμοι περιμένουν πια τη φίλη μου Μαιρούλα να τους πάει στην Οσία Ξένη για την έκθεση..


Σας εύχομαι μία όμορφη μέρα με πολλή αγάπη, όνειρα, δημιουργίες και σωστές αποφάσεις σε ότι κάνετε.
Αχτιδένια φιλάκια

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Σε δουλειά να βρίσκομαι!!

                                            Αποτέλεσμα εικόνας για ευχες για καλημερα

Δεν μπορώ να να κάθομαι βρε παιδάκι μου νομίζω ότι ξεπηδάει από μέσα μου η ανάγκη να δημιουργήσω ακόμα και το πιο απλό όπως..μία κατσαρόλα με 12 κολοκυθάκια γεμιστά για τα..εγγόνια μου βέβαια που μου τα ζήτησαν. 
Βέβαια φροντίζει το..Σύμπαν όλο για μένα ώστε να έχω δουλειά να κάνω και έτσι τη Κυριακή σε μνημόσυνο πήγα και πάλι βρήκα κάτι να κάνω αφού ο ιερέας μας ζήτησε να φέρουμε κάτι για το μπαζάρ της φιλόπτωχου στη γιορτή της Όσιας Ξένης που γιορτάζει την επόμενη εβδομάδα.
Έγινα λοιπόν πρωί πρωί κολλιτσίδα στον άνδρα μου να με πάει να αγοράσω υλικά για να φτιάξω ότι μου ήρθε στο μυαλό. Δεν μου χαλάει χατήρι είτε γιατί με αγαπάει είτε γιατί έχω το τρόπο μου να  κοιτάζω με εκείνο το..βλέμμα που έχουν τα κουταβάκια και δεν μπορείς να τους αρνηθείς οτιδήποτε, αλάνθαστο κόλπο , τσεκαρισμένο εδώ και ...43 χρόνια!!
Όταν μπαίνω σε αυτό το κατάστημα που αγοράζω υλικά ξεχνώ τα πάντα..είναι μία απόλαυση για μένα μία τρέλα και ομολογώ ότι τρώω όλα τα χρήματα μου ακόμη και σε υλικά που πολλές φορές δεν έχω χρησιμοποιήσει . 
Είναι γιατί όταν τα βλέπω έρχονται μπροστά μου κατασκευές και δημιουργίες που τελικά τα 65 χρόνια μου και τα χέρια μου που τρέμουν δεν μπορούν να εφαρμόσουν σωστά. Έφυγα ικανοποιημένη , πέρασα και ένα ..σοκ για να περάσω το δρόμο αφού μου είναι πλέον δύσκολο να υπολογίσω αποστάσεις με τα αυτοκίνητα που είναι "εξωτερικά κινούμενα ερεθίσματα" όπως μου είπε η γιατρός μου!!!
Σπίτι λοιπόν βάλθηκα να βάψω και να δημιουργήσω φόντο σε μερικά από αυτά, 3 δίσκο ξύλινοι που πιστεύω να αρέσουν και να πωληθούν στο μπαζάρ, δεν έχω και πολύ χρόνο βλέπετε..
Άρχισα με το πιο μικρό , κάτι θαλασσινό σκέφτηκα..



Ο επόμενος θα γεμίσει λουλούδια..παπαρούνες ίσως; Ο πιο μεγάλο;..το σκέπτομαι ..ίσως κάτι από την λαϊκή παράδοση που κάποτε ήταν αγαπημένο  θέμα επί χρόνια στο μαγαζί μου.
Οπότε όπως καταλάβατε θα σας ζαλίσω και..αύριο αφού μετά το καφεδάκι μαζί σας πάω να ζωγραφίσω  όσο ο Δημήτρης μουρμουρίζει: -Εγώ φταίω...πάλι μόνος θα μείνω!!!
Δεν έχω πολύ χρόνο φίλοι μου όμως ακόμη και ότι κάνω με κάνει ευτυχισμένη, όπως λέει και ο ζωγράφος Μόραλης : "Ακόμη και ο χειρότερος ζωγράφος προσφέρει έργο στο κόσμο ".Πολλές φορές ιδιαίτερα τώρα τελευταία σκέπτομαι τι θα κάνω όταν δεν θα μπορώ να εκφράζομαι με αυτό το τρόπο, όμως μετά λέω πως ο καλός Θεός φτιάχνει πρόγραμμα για όλους μας οπότε..κοιμάμαι με την ελπίδα στο μαξιλάρι και το κεφάλι στην..άμμο σαν την στρουθοκάμηλο!
Φεύγω, οι..παπαρούνες με περιμένουν!!
Αχτιδένια φιλάκια.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ήταν μια φορά ένα απλό πεταμένο κουτί..


Είχα καιρό να μπω ενεργά στο εργαστήρι μου , μάλλον η αρθρίτιδα μου φέρνει και λιγάκι ..τεμπελιά ή ίσως που ο άνδρας μου δεν πάει πια λόγω καιρού στο κτήμα και δεν με αφήνει από δίπλα του ούτε λεπτό!!!
Χθες όμως η επιμονή μια μαθήτριας μου να έρθει να ζωγραφίσουμε με έκανε να προσπεράσω τα καθημερινά και βαρετά και να μπω μαζί της στα χρώματα και τα πινέλα. Της λέω και την προετοιμάζω ότι του χρόνου πια θα πάει Γυμνάσιο και ο χρόνος της θα είναι ακόμα πιο λίγος και ότι εγώ θα μείνω μόνο μία όμορφη ανάμνηση γι' αυτήν και ότι θα υπάρχουν τα ..τηλέφωνα , τα μηνύματα και ίσως κάποια επίσκεψη.
Ο εγωισμός μου δεν μου επιτρέπει να της πω πως..κουράστηκα πια για τέτοια και οι δυνατότητες μου πια δεν είναι σωστές να της μεταδώσω αυτά που θέλω ή που πρέπει. Όταν όμως με κοιτάζει με τα γλυκά ματάκια  της και σφίγγει τα χεράκια της ολόγυρα μου..ε!..άντε τώρα να πω αυτά που σκέπτομαι. Το γεγονός είναι ένα...τουμπάρομαι εύκολα, πανεύκολα!!!!
Όταν λοιπόν έφυγε και άρχισα να καθαρίζω τα πινέλα μας δεν άντεξα και πήρα μπροστά μου ένα κουτί πεταμένο κάπου στο χάος του εργαστηρίου μου και το κοίταξα..σκέφτηκα ότι το πιο απλό μπορεί να γίνει κάτι όμορφο και χρηστικό..έτσι άρχισα να του δίνω φόντο και μετά να το κοιτάζω σκεπτόμενη τι να ζωγραφίσω επάνω του..
Κάτι απλό, γρήγορο όχι κοπιαστικό μα κάτι που θα του δώσει ομορφιά και κάποια προσωπικότητα , να ξεφύγει σκέφτηκα από την σφραγίδα ενός απλού κουτιού..ενός πεταμένου κουτιού που ο προορισμός του είχε τελειώσει..


Ήταν μία αλλαγή από τα συνηθισμένα μου που μου θύμισε το καιρό που είχα το μαγαζί  και μου έφερναν να τους ζωγραφίσω ότι..απίθανο μπορείτε να φανταστείτε. 
Μου έδωσε χαρά η θύμηση αυτή και αποφάσισα να αρχίσω μία σειρά από ξύλινα κουτιά και δίσκους για τη Πρωτοβουλία για το Παιδί και όπου μου ζητήσουν την συμβολή μου .
Χειμώνιασε φίλοι μου, μία κρύα μέρα σήμερα, πήγαμε μία βολτίτσα στο σούπερ μάρκετ με τον άνδρα μου , μετά του ζήτησα να κάνουμε και μία επίσκεψη στη λαϊκή τη γειτονιάς μας . Έβρεχε λιγάκι, εγώ με το μπαστουνάκι , ο πόνος από την εγχείριση ισχίου ...δεν μπόρεσα να κάνω  τη βόλτα μου στη λαϊκή που κάποτε την λάτρευα, έτσι απλά να τη χαζεύω..
Μέσα στο σπίτι..είμαι βασιλιάς..έξω στο δρόμο ..άστα να πάνε..οπότε σπίτι φίλοι μου .Έτσι το ΣΚ αυτό με πλέξιμο και κουβεντούλα  τον άνδρα μου να τρώει δίπλα μου τους αγαπημένους του χουρμάδες ( να πάρει η ευχή κάνω και δίαιτα και..μου έχει σπάσει τα νεύρα!!).
Σας εύχομαι ένα όμορφο ΣΚ όπως το ονειρεύεστε!
Αχτιδένια φιλάκια.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Τα τελευταία δωράκια!

Αυτός ο χρόνος αν και δεν τον γιόρτασα με ιδιαίτερο και ...σαματατζίδικο τρόπο έχει μπει στη ψυχή μου με μία καλή διάθεση , αισιοδοξία και πολλή πολλή αγάπη!
Σήμερα λίγο πριν φύγω για το κτήμα μας ο ταχυδρόμος μου έφερε δύο δωράκια αυτής της αγάπης και σας διαβεβαιώ ότι ήταν μία έκπληξη .
 Είμαι ένα ανυπόμονο παιδί όταν ανοίγω πακετάκια και φακέλους χοντρούτσικους, είναι λες και ανοίγω ένα κασελάκι με κρυφούς θησαυρούς που ανακάλυψα σε μία κρυψώνα.
Αγαπημένη μου Ελένη από τις πρώτες γνωριμίες μου στα μπλοκ μικρό κοριτσάκι ήσουν τότε...και λατρεμένη μου Μπαμπούσκα σας ευχαριστώ πολύ πολύ ...μα πάνω από όλα θα ευχαριστήσω το μικρό κοριτσάκι της Ελένης που μου έστειλε μία ζωγραφιά της !


Μωρό μου σ΄ευχαριστώ και μακάρι να ήμασταν στην ίδια πόλη για να ζωγραφίσουμε μαζί.
Όλες οι κάρτες σας φίλες μου μπαίνουν στο δικό μου "μπαουλάκι" αναμνήσεων που σιγά σιγά όπως λέει ο άνδρας μου γελώντας θα γίνει όμοιο με αυτό που φυλάω τις αποδείξεις ετών της ...εφορίας!!!


Θα ομολογήσω αγαπημένες μου ότι δεν είχα βούρτσα για τα ρούχα γιατί ξεχνούσα να αντικαταστήσω μία παλιά που είχα. Τώρα έχω μία που είναι...καλλιτέχνημα! Θα ομολογήσω με...ντροπή πως δεν ξέρω τη χρήση της όμορφης τσόχινης μπαμπούσκας Ευτυχία μου και περιμένω μήνυμα να μου το πεις! (Αν ήταν δίπλα μου η κόρη μου η Ειρήνη θα μου έλεγε:- αμάν ρε μάνα αυτή η ειλικρίνεια σου σκοτώνει άνθρωπο!!!
Η ρίγανη λοιπόν μπήκε στο βαζάκι, οι καραμέλες στον άνδρα μου που τις αγαπάει και το καφεδάκι στο κτήμα να πίνω το πρωί και να σας θυμάμαι!


Έχω λοιπόν μία διάθεση να σας κάνω μία ...αγκαλιά τεράστια που να σας χωράει όλες!
Συνόδεψα μετά τον άνδρα μου στο κτήμα να..κλαδέψει λέει τα δύο τελευταία δένδρα που του έμειναν ( πάλι θα ...ομολογήσω πως δεν με αφήνει σε...χλωρό κλαρί να μείνω μόνη μου να ζωγραφίσω η έρμη!!!) Πήρα και το πλεκτό μου , πλέκω από ένα γελεκάκι για τα δύο εγγόνια τα μικρά που μου ζήτησε η κόρη μου. Ευτυχώς το χέρι μου είναι καλύτερα αφού  προσέχω να μη το κουράζω όσο γίνεται.
Ξεστολίσαμε και το μικρό δενδράκι που φυτέψαμε και αύριο έχω το σπίτι....ωχ! τι με περιμένει.
Λοιπόν ελπίζω η καλή διάθεση να μου κάνει παρέα όλη τη χρονιά, να σας βλέπω κι εσάς ευτυχισμένες και ήρεμες και ο κόσμος μας να γίνει καλύτερος για να χωρέσει μέσα στη καρδιά μου!


                                          Αχτιδένια φιλάκια!

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Όταν δενόμαστε με ένα πλάσμα..


Ημέρα γιορτής σήμερα και ελπίζω ο Αγιασμός των Υδάτων να πάει και σε κάθε άνθρωπο , σε όλους μας ώστε να γίνουμε πιο..Άνθρωποι.
Χθες είδαμε μία ταινία με τον άνδρα μου για τη ζωή ενός σκύλου σε μία οικογένεια από το που μπήκε μέσα σε αυτήν σαν κουτάβι μέχρι που σε βαθιά γερατειά το αποχαιρέτησαν .Το αποτέλεσμα ;..βάλαμε τα κλάματα και οι δύο και πήραμε αγκαλιά τη Κλώντη μας που αυτό το καιρό φαίνεται έντονα πόσο τα χρόνια την βαραίνουν.
 Στο σπίτι δεν ακούγεται πια το γάβγισμα της , ούτε η...χνουδωτή μπαλίτσα που μπλεκόταν στα πόδια μας και μας ξυπνούσε πηδώντας στο κρεβάτι μας.
Το περίεργο είναι πως αλλάζει όταν μπαίνει στο αυτοκίνητο, ζωηρεύει  και παρακολουθεί όσο βλέπει τα πάντα γύρω μας. Το βράδυ όμως..προσέξαμε ότι σκουντουφλάει στους τοίχους αφού ο καταρράκτης από το σάκχαρο και την ηλικία είναι πλέον γεγονός , κοιμάται συνέχεια ,τα ποδαράκια της δεν την κρατούν όπως πριν και μερικές φορές πάει να πιει νερό και..πέφτει μέσα στο πιάτο της !!!
Χθες λοιπόν ο βράδυ βλέποντας την υπέροχη αυτή ταινία νοιώσαμε πόσο πλησιάζει η μέρα αυτή που θα την αποχωριστούμε και όσο και αν όλο αυτό το καιρό προσπαθούμε να "προσγειωθούμε" με το γεγονός που θα έρθει είναι κάτι που ιδιαίτερα στην ηλικία μας δε...χωνεύεται.
Όμως όσο μπορούμε την..κανακεύουμε σαν ένα τελευταίο παιδάκι μας, την ταΐζουμε όσο μπορούμε κατάλληλα λόγω της ασθένειας της, την χαϊδεύουμε και της λέμε πόσο την αγαπούμε, της δίνουμε στην ώρα τα φάρμακα της και την σκεπάζουμε με τη κουβερτούλα της όταν κοιμάται. 
Όμως φροντίζω και για την ...ψυχολογική της διάθεση  και έτσι χθες την πήγα και για..beaute για να νοιώθει..όμορφη σαν κοριτσάκι γιαγιούλα πια!

                          Φωτογραφία της Gorgia Manasi.

Είναι φοβερό το πόσο δεμένοι γινόμαστε με τα συντροφάκια μας αυτά και μάλιστα όταν είσαι στα χρόνια μας αυτό είναι πιο δυνατό αφού είναι η καθημερινή παρεούλα μας.
Όχι φίλοι μου, δεν χάνω τη καλή μου διάθεση ούτε θέλω να σας μεταδώσω τις σκέψεις και τους φόβους μας..είπαμε..εδώ λέω ότι θέλω και όπως αισθάνομαι.
Την διάθεση μας σίγουρα θα την αλλάξει η εγγονή μας που μας ζήτησε να κάνει..πάρτι στο στούντιο που έχουμε για φιλοξενία .Υπάρχει και το φαγητό που ετοιμάζω και που με άφησε ο Δημήτρης να φτιάξω στη...κουζίνα ΤΟΥ  και αλίμονο μου αν δεν γίνει καλό αφού είναι πρώτη φορά που φτιάχνω αυτό το φαγητό: Ρεβίθια με λαχανικά και χωριάτικα λουκάνικα στη γάστρα!!!( κάτι ιδέες που έχω μερικές φορές!!) 
Βλέπετε μία γειτόνισσα εδώ στη γειτονιά μου ζήτησε να αγοράσω ρεβίθια και φακές από τη παραγωγή της και ντράπηκα ,αγόρασα μερικά... κιλά .
Θα μου πείτε ..ωραία είναι τα όσπρια και τα αγαπώ ..μα ο άνδρας μου  κάνει πως δεν τα..ξέρει αυτά τα δύο γιατί του θυμίζουν λέει το ορφανοτροφείο που μεγάλωσε. Έτσι..αν του αρέσει αυτό ο διαφορετικός τρόπος που θα τα μαγειρέψω θα έχω κερδίσει πόντους!!!
Καλή σας μέρα φίλοι μου και βέβαια θα μάθετε το αποτέλεσμα στα σίγουρα..κλείνω εγώ το στόμα μου σε σας;
Αχτιδένια φιλάκια!

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Κάνοντας ποδαρικό με..γκρίνια!



Η νέα χρονιά είναι γεγονός κι εμείς κάναμε  τα πρώτα βήματα μας  στο καλωσόρισμα της. 
Μία πρωινή βολτίτσα για να ..ξεσκάσει και η Κλώντη μας που δεν της άρεσε η κλεισούρα μας στο σπίτι και η ..ξάπλα στο καναπέ ήταν το πρώτο μέλημα μας.!
Μια βόλτα λοιπόν στη περιοχή Αγ. Παύλος της πόλης μας για να χαζέψουμε τη πόλη από ψηλά και τα..ατελείωτα σκουπίδια ΠΑΝΤΟΥ, διάσπαρτα σε κάθε βήμα μέσα σε ένα δασάκι που έπρεπε να είναι στολίδι.
Με ποιον να τα βάλω φίλοι μου; Το έχω πει άπειρες φορές αυτό το θέμα με τα σκουπίδια. Εγώ έμαθα τα παιδιά μου από τα πρώτα βήματα τους στις εξόδους μας να μαζεύουν τα σκουπίδια που δημιουργούν και να τα πετούν σε ειδικούς κάδους. Τα παιδιά μου το μετέφεραν στα δικά τους παιδιά και ίσως επηρέασαν και φίλους τους σε δικές τους εξόδους.
Τι φταίει λοιπόν; Η οικογένεια; η έλλειψη μικρών διάσπαρτων καλαθιών σε τέτοια μέρη που ΟΜΩΣ οφείλει ο Δήμος να τα καθαρίζει ΚΑΘΕ μέρα; Η ανεύθυνη συμπεριφορά του πολίτη; 
Η απερίγραπτη  αυτή στάση ζωής επιστρέφει σε μας τους ίδιους φίλοι μου και με λυπεί γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ούτε καν αντιλαμβάνονται αυτό που κάνουν και που προχωράει και επεκτείνεται ακόμη και σε ζωές .
Είναι και κάτι παρόμοιο εγκαταλείποντας το σκυλί που κάποιοι βαρέθηκαν  ή τα ενοχλητικά κουτάβια που γεννήθηκαν κάνουν ακριβώς κάτι τέτοιο.. πετούν "σκουπίδι" στο δρόμο .
Εδώ πάλι το κράτος..ο μόνιμος "απών" που δεν κάνει κάτι να σταματήσει τη πληγή παρά τα πετάει σε σκουπιδότοπους ψυχών και στο ευγενικό έλεος των ανθρώπων που αγαπούν τα ζώα και τη καθαριότητα .
Δεν θα επεκταθώ σε όσα "σκουπίδια" είδαμε στο δασάκι γιατί θα κριθεί η ανάρτηση ακατάλληλη!!! 
Θα σταθώ όμως στο γεγονός ότι τα πέταξαν μέσα στο δάσος διάσπαρτα και..έφυγαν αφήνοντας πίσω το "συμβάν" στη Φύση που ...βρε παιδάκια μου..δεν εξαερώνονται όλα αυτά, μένουν εκεί..και προσθέτονται και άλλα..και μπροστά είναι η θέα της πόλης που κάποιος ρομαντικός σαν κι εμάς θα θελήσει να σταθεί και να θαυμάσει..τη θέα ..όχι όλα τα όσα αφήσατε!!


Η φρίκη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του άνδρα μου με όσα είδε αυτός που όταν παντρευτήκαμε και ήρθε στην Ελλάδα μάζευε με μαύρες σακούλες τα σκουπίδια από τις παραλίες και "άκουγε" τα γέλια των ..ξαπλωμένων στις πετσέτες τους τότε λουομένων!!
Τι ..ποδαρικό κάνω η αφιλότιμη σε ανάρτηση στο νέο χρόνο!!!!!!
Μέσα στις ευχές φίλοι μου που ανταλλάσσουμε ας κάνουμε και μία για ένα καλύτερο τόπο και ένα καλύτερο περιβάλλον γιατί..όπως και να το κάνουμε..ΖΟΥΜΕ μέσα σε αυτό.
Αχτιδένια φιλάκια